Interview vijftigste verjaardag

1 juli 2015
 

Integraal interview uit de Krant van West-Vlaanderen:

Maandag wordt Martine Fournier vijftig, een verjaardag waar de burgemeester niet echt mee bezig is. “Ik ben op 29 mei oma geworden van Julia en vorig week zaterdag is mijn dochter Clémentine getrouwd. Ik heb me op die momenten zo verheugd en gelukkig gevoeld dat ik er niet bij stilgestaan heb dat ik op 29 juni 50 word.” Martine is tegenwoordig gewoonweg gelukkig met haar familie en in haar droomjob van burgemeester. Het voorbije jaar kreeg ze heel wat emoties te verwerken met de huwelijken van haar kinderen, de geboorte van haar kleindochter, maar ook het overlijden van haar moeder. “Ik besef wel dat ik wat meer van het leven moet genieten.” Wij gingen met haar praten over haar kinderjaren en haar familieleven.

Ga je je verjaardag dan niet vieren?

“Op de dag zelf heb ik daar geen tijd voor. Eigenlijk is dat wel spijtig, maar mijn job gaat voor. Ik zal mijn collega-schepenen wel op een glaasje trakteren, maar het wordt geen zwaar feestje want we hebben die avond ook nog gemeenteraad. Bij de laatste raad voor een vakantie staan er wel wat punten op de agenda. Ik vier mijn verjaardag op zondagavond met Pierre en de kinderen. Het zal een barbecue worden. In mei hebben we al een feestje gehad dat eigenlijk ook wel telde als een vroeg verjaardagsfeestje.”

Je wordt maandag 50 jaar, een rond getal. Heb je er al bij stilgestaan?

“Eerlijk? Eigenlijk niet. In de voorbije maand heb ik twee hele mooie gebeurtenissen mogen meemaken: op 29 mei werd ik oma van Julia en onlangs is mijn dochter Clémentine getrouwd. Op die momenten heb ik me zo verheugd en gelukkig gevoeld dat ik er niet bij stilgestaan heb dat ik nu 50 jaar word.”

Is 50 jaar worden voor jou een mijlpaal?

“Het ís een mijlpaal maar ik kijk er niet negatief tegenaan. Vaak hoor ik van mensen dat ze het moeilijk hebben als ze 30, 40 of 50 jaar worden. Dat gevoel heb ik nooit gehad. Ik heb geluk dat het goed met me gaat. In mijn leven heb ik al veel kansen gekregen en die heb ik altijd met beide handen gegrepen. Ik kan dan ook zeggen dat ik op m’n vijftigste simpelweg gelukkig ben. Volgens mij is het plezierig om op die manier 50 te mogen worden.”

Als je 50 bent, betekent dat ergens wel dat je over de helft van je leven bent. Schrikt dat je af?

“Neen, het is de gang van het leven. Iedereen wordt ouder, niemand blijft leven. Ik heb het goed, mijn kinderen doen het goed en ik heb een toffe job: ik ben gewoon blij dat ik het allemaal mag meemaken. Als ik naar mijn familiehistoriek kijk, dan weet ik wel dat ik allicht geen 100 jaar oud zal worden. Maar daar lig ik niet van wakker. Ik besef wel dat ik misschien iets meer van het leven moet genieten. Vroeger ging ik zelden op reis maar soms denk ik dat ik daar nu toch wel wat meer tijd voor moet maken.”

Exact een maand voor je verjaardag werd je oma. Wat deed dat met je?

“Niet het feit dat ik oma werd maar vooral het feit dat mijn zoon papa werd, raakte me. Je krijgt kinderen, die kinderen worden groot en krijgen zelf kinderen. Als ik zie hoe Sebastien met Julia bezig is, vertedert me dat.”

Ben je een trotse oma?

“Oma zijn geeft me een superzalig gevoel. Julia is pas een maand oud. Ze opent al wat vaker haar oogjes en het is gewoon schitterend om haar in mijn armen te mogen houden. Ik kijk al uit naar het moment dat we samen zullen kunnen optrekken.”

Je eerste kleinkind is een meisje, was dat een stille wens?

“Ik heb zelf een zoon en een dochter, dus het maakte me niets uit. Ik heb evenveel plezier aan mijn zoon als aan mijn dochter. Ik had dan ook geen voorkeur. Nieuwsgierig was ik wel. Toen mijn schoondochter vier maanden zwanger was, wist ik dat het een meisje was. Dat maakt het geestig om naar de geboorte toe te leven. Ik vond het leuk omdat ik al gericht spulletjes kon kopen. Haar naam mocht ik nog niet weten dus spraken we altijd van Prutsemieke.”

Je kleindochter heet Julia. Hield je meteen van die naam?

“Ik weet dat ze een paar namen in gedachten hadden en dat het uiteindelijk Julia is geworden. Ja, ik hou van die naam.”

Hoe zie je jezelf als oma?

“Ik zal geen oma zijn die elke dag op de kleinkinderen past. Mijn kinderen weten wél dat ze altijd op mij kunnen rekenen als het nodig is. Als ze een beroep op mij doen, dan verplaats ik daar graag afspraken voor. Door mijn job als burgemeester en Vlaams Parlementslid besef ik natuurlijk dat ik er niet vaak zal kunnen zijn maar dat hoeft ook niet. Ik kies liever voor kwaliteitsmomentjes. En jawel, ik heb al een middagje op Julia mogen passen en dat was zalig. Eigenlijk was ik als mama ook al heel druk bezig met de winkel, Unizo, de award. Mijn kinderen weten dat. Anderzijds weten ze ook dat ik alles laat vallen als het nodig is.”

Je bent gelukkig maar het afgelopen jaar was ook een rollercoaster van emoties. Heeft dat je leven veranderd?

“In elf maanden tijd hadden we twee huwelijken: Sebastien is op 14 augustus getrouwd, Clémentine op 20 juni dit jaar. Kleine Julia is ook geboren. Mijn papa heeft zijn 80ste verjaardag gevierd maar mijn mama is overleden. Op het huwelijk van Clémentine heb ik het even moeilijk gehad. Ik wou echt dat mijn mama dat nog had kunnen meemaken. Ze had een goeie band met Clémentine en ik weet dat mijn dochter haar op dat moment ook heel erg miste. Heeft het nu iets met mijn 50ste verjaardag te maken of niet, maar ik merk dat ik veel meer relativeer dan vroeger. Mensen maken soms van een mug een olifant en ik vraag me echt af waarom? Waarom kunnen mensen niet makkelijker aanvaarden wat er op hen afkomt? Waarom zijn ze niet gelukkig met wat ze hebben? Ik heb geleerd om gevoelens een plaats te geven. Ondertussen heb ik ook een goeie relatie en dat maakt het wel anders. Het is makkelijker als je je emoties kan delen en met twee kan opvangen. Je kan problemen samen aanpakken. Dat merkte ik echt toen mijn mama overleden was. Toen ik het bewuste telefoontje kreeg, was ik blij dat ik dat ik mijn gevoelens met Pierre kon delen.”

door Caroline Roose - www.kw.be 

Categorie: 

Laatste foto's